Az önce ilk fotoğrafı yükledim. Utku ve İzet'in Ukrayna yolculuğu sırasında çekilen fotoğrafı. Fotoğraf çekildiğinde yanlarında değildim. Utku'yu hiç tanımadım. İzet ise Boğaziçi Üniversitesi'nde sınava girdiğim gün Edebiyat Fakültesi'nin merdivenlerine uzanmışken az uzakta gördüğüm ve nedenini bilmeden yerimden kalkıp izlemeye başladığım, artık hayatta olmayan, sevgili dostum. Dört senelik dostluğumuzun ardından onu kaybettiğimde boşluğa savruldum. En yakın dostunun gidişine inanmak istemiyor insan; aylarca sanki ertesi gün buluşacakmışız gibi rüyalarımda beni yakayalan sevgili dostum. Günler ne kadar hızlı geçiyorsa geçsin, onun özlemiyle daha da boşaldılar. Beraber gülmek, gözlerinin içine bakarken derinlerde kaybolmak, birbirinin kaprisini çekmeyi kabul etmek, sır almak, sır vermek, dokunmak, dünyayı kendince hizalamak, bayramlarda kalabalıklardan uzaklaşıp tenhalara çekilmek, hayatı hayatın içinden ve sözcüklerle de yaşamak bütün anlamını yitirmişti. En sevdiğim yanı umudunu hiç yitirmemesi ve yaşarken ufak hesaplar yapmamasıydı. 29 yıllık ömründe sonsuzluğa damgasını vuracak kadar kendini bizden, benden esirgemeyerek yaşadı. Çiçek Dürbünü ona adanmıştır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder